Discussieforum
| << Terug naar overzicht | |
| HOE VERWERK JE HET ? | |
| Reactie van magda verheyen op 06-06-2007 19:08:06 | |
| Hoe verwerk je de dood van je één en alles,je echtgenoot, als je nog niet de tijd hebt gekregen om zijn ziekte te aanvaarden?Diagnose 9 augustus,overleden 10 oktober.We hebben er niet echt over gepraat(de toekomst)die leek ons nog ver weg.We hebben enkel over die verschrikkelijke ziekte gepraat.Toen de dokter me zei dat ik het langzaam begon te aanvaarden,5 dagen erna is hij gestorven,onverwacht voor iedereen.Ik was er niet bij,het was om 19.30hr in Montana(Longenkliniek)Ik was thuis mijn koffer aan 't pakken,om naar Belgie te vertrekken.Ik zou daar op hem wachten,alles was in orde gebracht voor zijn overbrenging op 12 oktober.Ik heb al heel veel gelezen over ALS,maar dat het op 2 maanden over,voorbij kan zijn NERGENS.Zondag is het 8 maanden,maar voor mij is het,of het is gisteren.Soms denk ik dat ik gek word,is dat normaal in mijn situatie,of heb ik hulp nodig?Ik weet niet of ik het verwerken kan.Dikwijls hoop ik dat het een boze droom is waaruit ik één dezer dagen ontwaak.Zijn er nog mensen die hetzelfde meegemaakt hebben,hoe zijn die er door geraakt? | |
| Reactie van marie-jeanne op 08-06-2007 09:41:59 | |
| hallo, ik begrijp uw verdriet, ik heb veertien maanden de tijd gehad om het aanvaarden, maar dat doe je nooit, mijn man is van een gezonde, sportieve bink afgetakeld tot een wrak, kon na 3 maanden niet meer stappen, na zes maand niet meer praten en de laatste drie maand niet meer eten en was volledig verlamd, maar het brein blijft werken en dat is zo moeilijk, voor u is het nog veel moeilijker omdat het extreeem snel was, mijn man is nu twee maand overleden en alle dagen vraag ik mij af waarom, maar er is geen antwoord op, zijn zus en neef zijn er ook aan gestorven en ik heb twee zonen die misschien ook erfelijk belast zijn + ondertussen sinds een maand een kleinzoon, zijn leven terug opnemen is belangrijk, wat niet gemakkelijk is maar ik denk dat onze partners het niet zouden willen dat we bij de pakken blijven zitten, sterkte | |
| Reactie van magda verheyen op 08-06-2007 16:42:52 | |
| hallo marie-jeanne, Bij mijn man is het op 1 week zo erg snel gegaan,dat hij nog juist met z'n vingers kon dag waaien toen ik de laatste maal vertrok.Een week ervoor kon hij nog praten,door de gang wandelen(met een loopwagentje),eten,alleen kon hij al een tweetal weken niet meer rechtop zitten,dan had hij problemen om te ademen,af en toe had hij ook zijn machine nodig om zijn spieren wat te laten rusten,hij was snel moe.Dan op 1 week tijd,niet meer kunnen zitten,niet op zijn zij liggen,niet meer kunnen eten(te moe)slik- en kauwspieren nog ok.Veel slijmvormig,maar te zwak om op te hoesten en de laatste 2 dagen zijn masker niet meer afgehad.Bij hem was het niet de erfelijke vorm(nagevraagd)Ik brand alle dagen een kaars,voor alle mensen met ALS,dat ze toch eindelijk iets vinden om dit te stoppen.Ik wens u ook nog veel sterkte in deze moeilijke tijd en wens uit het diepste van mijn hart,dat uw kinderen en kleinkindje in goede gezondheid mogen blijven. |
|
| Reactie van Ineke op 08-08-2007 22:06:38 | |
| Beste Magda, Het is bij jullie wel erg snel gegaan, dit heb ik ook nog nooit gehoord. Meestal spreken ze van een periode van 3-5 jaar, zo is het bij mijn vader ook gegaan, maar twee maanden. Het aanvaarden van het verlies blijft het moeilijkste van deze verschrikkelijke ziekte, en ieder doet het op zijn manier, ik hoop dan ook dat u er snel een plaats aan kan geven, en dat u troost kan vinden aan de mooie herinneringen aan je man, en bij je familie. Mijn vader is al elf jaar overleden, en het went niet, maar toen hij pas gestorven was schreef iemand: " beter te hebben liefgehad en verloren, dan nooit te hebben liefgehad!" toen vond ik dat een beetje brutaal, en een totale onderschatting van mijn verdriet, maar nu begrijp ik wat ze bedoelde, en put ik er troost uit. Ik wens u het allerbeste, Ineke |
|
| Reactie van Gerry op 15-08-2007 11:18:23 | |
| Beste Magda, Ik wens u veel sterkte met het verlies van uw man. Het is inderdaad wel erg snel gegaan bij u. Mijn man is nu 4 maanden geleden gestorven aan ALS en hij is 17 maanden ziek geweest. Ook wij hebben niet echt over zijn heen gaan gepraat omdat het allemaal veel te emotioneel was. Bij mijn man ging het op het laatst ook heel snel allemaal. Hij kon niet meer lopen,hij kon zijn armen niet meer bewegen, hij kon alleen nog met zijn hoofd naar links daaien en twee vingers van zijn linkse hand een beetje bewegen. Maar hij kon gelukkig nog wel een beetje praten. Het ergste van ALS is dat hij nog alles wist, geestelijk wist hij nog alles. Hij zat gevangen in zijn eigen lichaam. Ik denk ook soms dat ik gek word, ik kan het gewoon niet accepteren dat hij er niet meer is. Ik weet niet of u kinderen hebt, maar door de kinderen kan ik nu een beetje door, tenminste ik moet door voor mijn kinderen, want zij hebben al hun vader verloren aan deze verschrikkelijke rotziekte, ze kunnen ook nog niet eens een keer zonder moeder. Dus daar doe ik het allemaal nog voor. |
|
| Reactie van kimberly op 22-08-2007 16:46:01 | |
| Mijn bompa is in 2000 gestorven aan ALS, wat ik ni snap is da ze tegenwoordig alles kunne, maar de ziekte ALS, dat kenne ze bena ni. Ik heb een tijd geleden op de tv gehoort da ze iets hebbe gevonden om het uit te stellen dacht ik. maar da is nu dus al wel te laat. ik zit nu na 7jaar nogaltijd met die pijn en verdriet. mijn bompa heeft ook in de ALS groep gezeten waar door ik meer begon te begrijpen over die ziekte, maar de vraag is WAAROM HIJ, het is niiet gemakkelijk om omte gaan met zo'n ziekte want je hebt geen zekerheid, er zijn mensen die ik ken die al 27jaar aan die ziekte lijden maar mijn bompa is na 2jaar overleden, het is begonnen met zijn been en op het laatste kon hij niks meer, ni eten ni prate, totaal niks, ik kon zelfs de dag voor hij stierf niet meer met hem prate, als ik de klok kon terug draaie had ik hem wel 100000 keer gezegd dak hem heeel graag zie, maar dat wilt iedereen wrs wel. Ik weet niet of ik dat oooit kan verwerken, maar nu heb ik even men verhaal kunne doen, want da kan ik ni tege iemand. Voor de andere mensen ik wens jullie veel geluk en probeer van elke moment te geniete da heeft men bompa ook gedaan tot hij nimeer kon. groetjes kimberly |
|
| Reactie van Nazli Teker op 02-04-2009 01:25:15 | |
| Beste kimberly mijn vader is op 14 maart 09 overleden. Bij vader was het aan zijn enkel begonnen. Hij ging naar de dokter en zei altijd ik ben moe en heb last aan mijn enkel en ik kan moeilijk stappen en iedere keer kregen we het zelfde antwoord dat is van zwaar werk dat u vroeger gedaan hebt. Tot vorige jaar in juli wisten ze dat mijn vader A.L.S. had. Hij kon ook niet meer zelf eten mijn moeder gaf hem eten stappen kon hij ook niet zo goed wassen kon hij ook niet dat deed mijn moeder.Tot hij zelf zei vraag maar een verpleegster om mij te wassen. Mijn vader was 67 jaar. Ik zou ook alles willen geven als ik wist dat mijn vader terug zou komen want ik mis hem zoveel. | |
| Reactie van * op 28-12-2009 18:52:06 | |
| 6 maanden..meer was hem niet gegund..dat je op een half jaar van een sterke, gezonde man kan veranderen in een plant is hard..veel te hard.Een ziekte waar je nog nooit van had gehoord, verwoest gewoon het familieleven. De ziekte zou nog meer in de spotlight moeten geplaatst worden, want ik merk dat mensen pas geloven hoe erg het is, als ze het met hun eigen ogen kunnen aanschouwen. Als je het vertelt, wordt het gerelativeerd. Als ze het zien,zijn ze verdacht stil. | |
| Reactie van Anita op 12-01-2010 14:56:53 | |
| SORRY was JE VERWERKT HET NOOIT WEDUWE VAN EEN ALS PATIENT |
|
| Reactie van Nazli Teker op 03-03-2010 00:01:41 | |
| Bij mijn vader is het ook snel gegaan 6 maanden meer was het hem ook niet gegund. Op 14 maart is het 1 jaar dat hij overleden is. Ik mis hem zo erg; | |
| Reactie van An op 11-07-2010 09:33:35 | |
| Hallo iedereen, Onze jongste dochter van 12 heeft het soms moeilijk met het verwerken van haar gevoelens rond de ziekte van haar papa Geert. Wat volkomen normaal is denk ik voor iedereen die van dichtbij geconfronteerd wordt met ALS. Wat ik mij afvroeg is of er geen leeftijdsgenootjes zijn die in dezelfde situatie zitten, wiens mama of papa PALS is. Het zou haar zeker helpen mocht ze met iemand van haar leeftijd hierover kunnen babbelen. Je mag Saar altijd mailen op saar_van_melkebeke@hotmail.com Alvast bedankt. Groetjes, An |
|
| << Terug naar overzicht | |